Wat als...?

Wat als?

Een eerste reactie wanneer iemand hoort over de mogelijkheid van suspensie met –hopelijk- herleving in een onbekende toekomst, is het opborrelen van tal van vragen, vaak met daarin een impliciete reden om niet voor cryonics te kiezen.
Wat als men wakker wordt en al zijn vrienden en familieleden zijn reeds lang overleden? Wat indien wakker wordt en straatarm is? Wat als een meesterras cryonisten uit suspensie haalt om er slaven van te maken? Wat indien de organisaties hun contract niet naleven en de patiënten niet uit suspensie halen, dan is men zijn geld toch kwijt? Wat met de ziel? Wat als er geen olie, koffie of kauwgom meer is?

Al dergelijke vragen kunnen gecounterd worden met “…versus een zekere dood”. Is het erger gereanimeerd te worden in een onbekende toekomst zonder vrienden of familie, of dood te zijn? Wie nu in staat is vrienden te maken zal dat in de toekomst wellicht ook nog zijn. En wie weet krijgt men de kans zijn achterkleinkinderen te zien opgroeien, trouwen, en kinderen krijgen. Bovendien is de cryonics gemeenschap nu ook zeer toegankelijk, waardoor men tenminste enkele vrienden van nu in die hypothetische toekomst dus terug zal zien. En uiteraard is het niet ondenkbaar dat huidige vrienden en familieleden ook voor cryonics zullen kiezen, heel wat gezinnen hebben bijvoorbeeld regelingen getroffen voor alle gezinsleden.

Wat indien je straatarm bent? Even nog het feit negerend dat er fondsen bestaan ter bescherming van de bezittingen van cryonisten: wie nieuwsgierig genoeg is om graag de toekomst ook te willen leven, is doorgaans ook verstandig genoeg om zich daar opnieuw verdienstelijk te maken, of te leren maken.

Indien de organisaties, om wat voor reden dan ook, ingevroren patiënten niet uit suspensie halen, dan nog heeft men niets verloren. Men zal niet doder zijn dan indien men voor begrafenis of crematie koos, en aan het gespendeerde geld zal men evenveel hebben: men kan het immers sowieso na de dood niet meenemen. Op zijn minst heeft men zijn leven doorgebracht met het positieve perspectief van een mogelijk extreem lange toekomst, en zonder het deprimerende gevoel van een onvoorspelbaar toeslaande Magere Hein die steeds in de nek staat de ademen… Het gevoel dat men heeft wanneer al het papierwerk in orde gebracht is, wordt vaak omschreven alsof er een blok van de schouders valt waarvan men zich niet bewust was dat men het meedroeg. De kans op leven, en actief kiezen om die kans te nemen, heeft doorgaans een zeer positieve invloed op ingesteldheid en perspectieven.

Zoals Marcus Aurelius stelde: "Klaag nooit over het leven, de deur om eruit te stappen staat altijd open". Sterven kan altijd nog, een kans op leven moet gegrepen worden terwijl men nog leeft. Indien de toekomst echt niet bevalt, dan is sterven wellicht nog altijd een optie. Cryonisten kiezen actief voor het leven, of tenminste een kans daartoe.